اشعار محمدرضا رستمی اتویی

دادگاه

در دیار تپه های سبز سبز / در کنار کوهساران ثواب گرگ و روباهی به همکاری هم / مرغ ما بردند در بیدار و خواب ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** چون که می خواندم به گوش مردمان / ایستادن روبروشان همچو شیر با زبان بازی و نیرنگ آنچنان / فتنه ها خواباند آن روباه پیر ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** تا که روزی بر سر تقسیم مرغ / در میان دزد ها کینه فتاد گرگ روبه را میان مردمان / دزد نامش کرد و خود خواهان داد ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** ** گفت این روباه مرغان می برد / با دو صد زر کِی مرا اغفال کرد قدرتش فولاد و دندان های تیز / ترس مر...